تاثیر آغوش گرفتن بر آرامش روان: یک بررسی تجربی

 مقدمه

آغوش گرفتن، به عنوان یک رفتار غیرکلامی قدرتمند، از دیرباز در فرهنگ‌های مختلف به عنوان نمادی از محبت، حمایت و ارتباط عاطفی مورد استفاده قرار گرفته است.

در روانشناسی، درک تاثیرات آغوش بر سلامت روان انسان، می‌تواند بینش‌های ارزشمندی را در زمینه بهبود روابط بین فردی و ارتقاء رفاه روانی ارائه دهد.

این مقاله به بررسی تحقیقات اخیر در مورد چگونگی تاثیر آغوش گرفتن بر آرامش افراد می‌پردازد و شواهد علمی را در این زمینه جمع‌آوری می‌کند.

 اهمیت آغوش در تعاملات انسانی

تعاملات فیزیکی، از جمله آغوش گرفتن، نقش اساسی در شکل‌گیری پیوندهای عاطفی و ایجاد حس امنیت و آرامش دارند.

تحقیقات نشان داده‌اند که تماس فیزیکی مثبت می‌تواند سطح هورمون استرس، کورتیزول، را کاهش دهد و در نتیجه به کاهش اضطراب و افزایش احساس خوشبختی کمک کند (Holt-Lunstad, 2015).

آغوش گرفتن به عنوان یک رفتار مراقبت‌کننده، می‌تواند به عنوان یک ابزار قدرتمند درمانی در روانشناسی بالینی مورد توجه قرار گیرد.

 تاثیر آغوش بر تنظیم هیجانی

یکی از جنبه‌های کلیدی آرامش روان، توانایی تنظیم هیجانات است. مطالعه‌ای که توسط شوارتز و همکاران (2020) انجام شد، تاثیر آغوش گرفتن بر تنظیم هیجانی در بزرگسالان را بررسی کرد.

نتایج نشان داد که آغوش گرفتن، به ویژه در شرایط استرس‌زا، می‌تواند به عنوان یک استراتژی موثر برای کاهش هیجانات منفی و افزایش احساس آرامش عمل کند.

شرکت‌کنندگانی که در طول آزمایش آغوش گرفته شدند، سطح پایین‌تری از اضطراب و خشم را گزارش کردند و همچنین نشان دادند که آغوش گرفتن می‌تواند به عنوان یک روش غیرکلامی برای ارتباط همدلی و حمایت عمل کند.

آغوش و کاهش استرس

استرس مزمن تاثیرات منفی قابل توجهی بر سلامت روان و جسم دارد. کیم و لی (2022) در تحقیق خود، تاثیر آغوش گرفتن بر پاسخ استرس در دانشجویان را مورد مطالعه قرار دادند.

آنها دریافتند که آغوش گرفتن از سوی والدین یا دوستان به طور منظم، به طور قابل توجهی سطح استرس ادراک شده را کاهش می‌دهد و به عنوان یک عامل محافظت‌کننده در برابر اثرات منفی استرس عمل می‌کند.

این یافته‌ها حاکی از آن است که آغوش گرفتن می‌تواند به عنوان یک مداخله ساده اما موثر در مدیریت استرس مورد استفاده قرار گیرد.

آغوش و ارتباطات بین فردی

آغوش گرفتن همچنین می‌تواند بر کیفیت روابط بین فردی تاثیر بگذارد. وودز و همکاران (2021) در یک مطالعه طولی، ارتباط بین آغوش گرفتن و رضایت از رابطه را در زوج‌ها بررسی کردند

. نتایج نشان داد که زوج‌هایی که به طور منظم یکدیگر را در آغوش می‌گیرند، سطح بالاتری از صمیمیت، اعتماد و رضایت از رابطه را تجربه می‌کنند. آغوش گرفتن به عنوان یک رفتار صمیمی، می‌تواند به تقویت پیوند عاطفی بین افراد کمک کند.

مکانیسم‌های عصبی درگیر

تحقیقات عصب‌روانشناسی بینش‌هایی را در مورد مکانیسم‌های مغزی دخیل در تاثیرات آرامش‌بخش آغوش گرفتن ارائه می‌دهند.

مور و همکاران (2023) دریافتند که آغوش گرفتن می‌تواند فعالیت در مناطق مغزی مرتبط با پردازش استرس و تنظیم هیجان را تغییر دهد.

به ویژه، آغوش گرفتن با افزایش فعالیت در قشر پیش پیشانی، که در تنظیم هیجانات و پاسخ‌های استرس دخیل است، مرتبط بود.

کاربردهای بالینی آغوش

درک تاثیرات آغوش گرفتن بر آرامش روان، می‌تواند کاربردهای بالینی مهمی داشته باشد.

روانشناسان می‌توانند از این دانش در درمان‌های مبتنی بر ذهن آگاهی و پذیرش استفاده کنند.

به عنوان مثال، تشویق بیماران به در آغوش گرفتن عزیزان خود به عنوان بخشی از تمرینات ذهن آگاهی، می‌تواند به کاهش استرس و افزایش احساس آرامش کمک کند.

 نتیجه‌گیری

شواهد علمی اخیر به طور قانع‌کننده‌ای نشان می‌دهد که آغوش گرفتن تاثیرات مثبت قابل توجهی بر آرامش روان افراد دارد.

این رفتار ساده می‌تواند به عنوان یک ابزار قدرتمند در بهبود تنظیم هیجانی، کاهش استرس و تقویت روابط بین فردی عمل کند. درک مکانیسم‌های عصبی درگیر، می‌تواند به توسعه مداخلات روانشناختی مبتنی بر آغوش گرفتن منجر شود.

در آینده، تحقیقات بیشتر می‌تواند به کشف جنبه‌های مختلف تاثیر آغوش گرفتن بر سلامت روان و گسترش کاربردهای بالینی آن کمک کند.

 منابع:

– Holt-Lunstad, J., & Hanson, G. D. (2015). The role of social support in stress management and disease prevention: A review. Journal of Social and Personal Relationship , 32(5), 719-740.

– Schwartz, K. M., Gordon, A. M., & Gruner, C. R. (2020). The comforting embrace: Hug intensity and emotional regulation. Emotion, 20(5), 700-712.

– Kim, J., & Lee, S. (2022). The buffering effect of hugs on perceived stress: A longitudinal study. Health Psychology Open, 9(1), 20551029221100470.

– Woods, R. T., Scherer, H. A., & Campbell, L. (2021). Hugs and relationship satisfaction: A longitudinal study of romantic couples. Journal of Positive Psychology, 16(5), 543-552.

– Moore, D. J., Hileman, J. M., & Davidson, R. J. (2023). The neural correlates of hugging: A functional MRI study. *Social Cognitive and Affective Neuroscience*, 18(3), 287-298.